اعصاب و روان
از نگاه روانپزشکی، وقتی درباره «مشکل اعصاب و روان» صحبت میکنیم معمولاً منظور مجموعهای از علائم بالینی است که حداقل چند هفته دوام میآورند، شدت و تداوم پیدا میکنند، و باعث اختلال در کارکرد (کار/تحصیل، خواب و خوراک، روابط، تصمیمگیری، مراقبت از خود) میشوند. این علائم میتواند شامل اضطراب فراگیر و حملات پانیک، خلق افسرده یا بیلذتی، تحریکپذیری و بیقراری، تغییرات واضح خواب (بیخوابی/پرخوابی)، تغییر اشتها و وزن، افت تمرکز و حافظه، کندی یا بیقراری روانیحرکتی، نشانههای وسواسی، سوءمصرف مواد، یا نوسانات خلقی غیرعادی مثل افزایش غیرمعمول انرژی و کمخوابی همراه با رفتارهای تکانهای باشد.
معیار ساده برای اینکه «از کجا بدانیم مشکل داریم» این است: اگر علائم بیش از ۲ هفته پایدار ماندهاند، یا رو به تشدید بودند، یا عملکردتان را پایین آوردهاند، یا اطرافیان تغییر را میبینند، ارزیابی روانپزشکی/روانشناختی لازم است. همچنین اگر هر زمان فکر آسیب به خود، ناامیدی شدید، شنیدن صدا/دیدن چیزهایی که دیگران نمیبینند، یا گیجی و تغییر شدید رفتار وجود داشت، اینها نشانههای هشدارند و باید فوراً کمک حرفهای گرفته شود.
